നീ: നമുക്കിടയില് നീണ്ടു നിവര്ന്നു കിടക്കുന്ന മരുഭൂമി.
ഞാ: സുതാര്യമായ ഈ മനസ്സിലൂടെ നോക്ക്. ഇപ്പോഴോ? മരുഭൂമിയുടെ അതിരുകള് കവിഞ്ഞൊഴുകുന്ന അരുവികള് ഒന്നുചേരുന്നത് കാണുന്നില്ലേ?
നീ: നമുക്കിടയില് ഒഴുകി പരക്കുന്ന കടലുകളല്ലേ അവ?
ഞാ: അന്യതയുടെ കെട്ടുകള് അഴിക്കൂ. എന്നിട്ട് ആ നന്മ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലൂടെ നോക്കൂ. ഇപ്പോഴോ? അന്ധതയുടെ മൂടുപടം നീങ്ങുമ്പോള് നിറയുന്ന തെളിമ നീ കാണുന്നില്ലേ?
നീ: നമുക്കിടയിലെ ദൂരങ്ങള്...
ഞാ: ഒപ്പം ഒരിറ്റ് സ്നേഹവും കരുതലും കൂടി കരുതിക്കോളൂ. ഇപ്പോഴും നമുക്കിടയില് ദൂരങ്ങള് കാണുന്നോ?
നീ: ഇല്ല..
ഞാ: പിന്നെ?
നീ: ഞാന് നീയായ് കഴിഞ്ഞു. ഇനി എനിക്ക് മറ്റൊന്നും കാണെണ്ട.
