ലോകം കാക്കുന്ന തമ്പുരാന്മാരേ, ഈ മണ്ണിന് -
കാവല്ക്കാരിലൊരാള് ഞാന്,എഴുതുന്നീ ഗീതം.
വര്ഗ്ഗസമരമല്ല, സാഹസമല്ല ഈ ഏഴകള് തന്-
വെറും ജീവിതസാക്ഷ്യപെടുത്തലാണീ ഗാനം.
നാലല്ല നാന്നൂറ് കൊല്ലമല്ല അതിലേറേയീ ഞങ്ങള്-
ദേവാപരന്മാരാം മനുജാതി തന് തോഴര്.
ആപത്ക്കാലത്തിലവരെ കാത്തുപോരുന്ന വീരര്,
നന്മയും സ്നേഹവും കൈമുതലായവര്,
നന്ദിയ്ക്ക് പെരുമകേട്ട ഒരേ വര്ഗ്ഗം.
കാട്ടിലും മേട്ടിലും പാറമടയിലും കൂട്ടുപോയ്
അവനായ് വിടുപണി ചെയ്തീക്കാലമെല്ലാം
സ്നേഹമോ ശാസനയോ ഭേദദണ്ഡമോ ഏതും
നെഞ്ചേറ്റുന്ന പാവമാം സഹയാത്രികര്
ഈ ശ്വാനവര്ഗ്ഗത്തിന് വീരകഥകളെന്നാളും
പറഞ്ഞാലൊടുങ്ങുമോ?
സ്വര്ണ്ണലിപികളിലെഴുതേണ്ട, ചരിത്രസത്യ-
ങളാക്കേണ്ട ഞങ്ങള് തന് ഗാഥകള്.
ഒരിറ്റു കാരുണ്യം, ദയ, അതു മതി മറ്റേ-
തും കൊതിക്കുന്നതില്ല ഞങ്ങള്.
തന്മകന് ജീവനറ്റു കിടക്കുമ്പോളേതൊരമ്മയും
തളര്ന്നു പൊകുമല്ലോ? ഞാനുമൊരമ്മ!
ആരോ 'യജമാനന്' തന്ന വിഷചോറ് തിന്നൊ-
ടുങ്ങി കിടക്കുന്നുണ്ടെന്റെ മക്കള്!
ഞാനുമൊഴിയട്ടെ, തീരട്ടെയീ ജന്മം മര്ത്ത്യ-
ദാസിയായ് ജീവിച്ച കുറ്റത്തിന്.
ഭാരമേറുന്നു തലയ്ക്കയ്യോ! കാലുകള് കുഴഞ്ഞു-
മറിഞ്ഞു പോകുന്നല്ലോ!കണ്കള്-
മറയുന്നു, ലോകം കീഴ്മേലാകുന്നു,
ഇരുട്ടു പടര്ന്നു കയറുന്നു...
എന്നിട്ടും കാലം, പതിയേ ഒഴുകുന്നു.
.jpg)
The chair
39 മിനിറ്റ് മുമ്പ്
